"Rogelio" de Guillermo Arriaga/"Ροχέλιο" του Γκιγέρμο Αριάγα

Rogelio   de Guillermo Arriaga

Rogelio no se percataba de que ya estaba muerto o se resistía sencillamente a aceptarlo. Por ello, una y otra vez, se salía de la fosa donde estaba enterrado y no era raro encontrárselo comiendo en algún restaurante cercano al cementerio. En algunas ocasiones nos iba a visitar al Retorno y se pasaba largas horas platicando sobre los viejos tiempos. Sin duda varios de nosotros tratábamos de convencerlo de que ya era un cadáver y que apestaba bastante. No nos hacía caso y con una desfachatez increíble se presentaba en cualquier lugar y a cualquier hora.

Una noche lo acompañé de vuelta al panteón. Charlamos un buen rato sobre todas aquellas experiencias que habíamos compartido cuando él aún vivía. Compramos unas cuantas cervezas y nos emborrachamos. Nos reímos. Gozamos. Lloramos. Al amanecer se despidió con una sonrisa. Se acomodó en el ataud y cerró la tapa. Nunca más volví a saber de él, porque esa madrugada morí atropellado y mi mujer... mi mujer decidió incinerarme.

                                                         

                                                                     Ροχέλιο   του Γκιγέρμο Αριάγα

O Ροχέλιο δεν συνειδητοποιούσε ότι ήταν ήδη πεθαμένος ή απλώς αρνιόταν να το αποδεχτεί. Γι’ αυτό, συχνά, έβγαινε από τον τάφο όπου ήταν θαμμένος, και δεν ήταν παράξενο να τον συναντάει κανείς να τρώει σε κάποιο εστιατόριο κοντά στο νεκροταφείο. Άλλες φορές μας επισκεπτόταν στο σπίτι της Ρετόρνο και περνούσε ατέλειωτες ώρες κουβεντιάζοντας για τα περασμένα. Βέβαια αρκετοί από εμάς προσπαθούσαμε να τον πείσουμε ότι ήταν πλέον ένα πτώμα και ότι βρωμούσε πολύ. Δεν μας έδινε σημασία και με απίστευτη αναίδεια έκανε την εμφάνισή του παντού, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.

Μια νύχτα που επέστρεφε στο κοιμητήριο τον συνόδευσα. Κουβεντιάσαμε αρκετή ώρα για όλες εκείνες τις εμπειρίες που είχαμε μοιρασθεί  όσο αυτός ακόμη ζούσε. Αγοράσαμε κάνα δυό μπύρες και μεθύσαμε. Γελάσαμε. Το διασκεδάσαμε. Κλάψαμε. Τα χαράματα με αποχαιρέτησε με ένα χαμόγελο. Τακτοποιήθηκε μέσα στο φέρετρο και έκλεισε το καπάκι. Ποτέ ξανά δεν έμαθα κάτι γι’ αυτόν γιατί εκείνο το ξημέρωμα με παρέσυρε και με σκότωσε ένα αυτοκίνητο και η γυναίκα μου… η γυναίκα μου αποφάσισε να με αποτεφρώσει.

Ο Γκιγέρμο Αριάγα γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1958. Είναι βραβευμένος συγγραφέας, όπως και σεναριογράφος, παραγωγός και σκηνοθέτης του μεξικάνικου κινηματογράφου. Κέρδισε στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών το βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ταινία «Οι τρεις ταφές του Μελκιγιάδες Εστράδα». Στα δεκατρία χρόνια του, μετά από μια βίαιη συμπλοκή στο δρόμο, του έχασε την αίσθηση της όσφρησής του και το γεγονός αυτό αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για κάποια από τα καλύτερα σενάριά του…  [1]

[1]http://es.wikipedia.org/wiki/Guillermo_Arriaga 


Η μετάφραση είναι προϊόν των σεμιναρίων λογοτεχνικής μετάφρασης του ισπανικού τμήματος του ΕΚΕΜΕΛ το 2010. Συμμετείχαν οι σπουδάστριες Χρυσούλα Κλήμη και Ματθίλδη Σιμχά, υπό την εποπτεία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

ARRIAGA, Guillermo (2010). Ρετόρνο 201: 13+1 διηγήματα. Μετάφραση: Ξένια Κακάκη, Ίρις Καραγιάννη, Μαρία-Βερονίκη Μπούγαλη, Μυρσίνη Πάρσαλη, Εύη Στάθη. Επιμέλεια: Kωνσταντίνος Παλαιολόγος. Αθήνα: Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός. ISBN 978-960-486-031-9.