El secreto, Juan Eduardo Zúñiga/ Το μυστικό, Χουάν Εδουάρδο Θούνιγα

EL SECRETO   por Juan Eduardo Zúñiga

         Era una jovencita aún y todos elogiaban su encanto, su inocencia, sus grandes bucles sobre los hombros cuando, por las tardes, cantaba ante el piano que tocaba la madre, emocionada al oír su voz.

        Transcurría así la vida tranquila en aquella casa pero cierto día apareció un desconocido y se quedó a vivir allí. Era alto y hermoso, bueno e inteligente y la muchacha desde un principio le admiró. A veces él le apretaba la mano y su mirada ahondaba misteriosamente en sus ojos azules. Desde que él había llegado todo se hacía más claro, más noble, sumía a la mente en cierta intranquilidad pero también en una inefable tibieza al corazón. Volaban los días, pasó un año y llegó el último instante: él se fue y ella conoció el tiempo de la tristeza y del sufrimiento, pero no quiso preguntar a nadie si volvería.

       Un día, inesperadamente el huésped regresó y se acercó a sus labios y murmuró: "No temas, querida, soy invisible para los demás" y las bocas se unieron con pasión. Desde entonces estuvo cerca de ella: le veía en el fondo de una habitación, en el corredor, al pie de una escalera, la seguía por la calle, se sentía abrazada con fuerza y ella se entregaba a su abrazo. La más extraña felicidad la acompañaba a todas horas: en el jardín, junto al piano, notaba que sus manos la acariciaban; de noche, despertaba y le encontraba a su lado, desabrochándole, despacio, los botones del camisón.

        Todos decían que su mirar velado y los colores de sus mejillas arreboladas podían ser de fiebre pero ella pensaba que nadie habría de saber la vehemencia con que se entregaban al amor.

                                                            ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ   του Χουάν Εδουάρδο Θούνιγα

                                                           

      Ήταν ακόμη κοπελίτσα και όλοι της έπλεκαν το εγκώμιο για την γοητεία της, την αθωότητά της, τις μεγάλες  μπούκλες που έπεφταν πάνω στους ώμους της τα  απογεύματα που τραγουδούσε μπροστά στο πιάνο που έπαιζε η μητέρα της, συγκινημένη που άκουγε τη φωνή της. 

     Έτσι ήρεμη κυλούσε η ζωή σ’ εκείνο το σπίτι ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε ένας άγνωστος και ήρθε να ζήσει εκεί. Ήταν ψηλός και όμορφος, καλός και έξυπνος και το κορίτσι από την αρχή τον θαύμασε. Κάποιες φορές αυτός της έσφιγγε το χέρι και η ματιά του  διαπερνούσε, όλο μυστήριο, τα γαλανά της μάτια. Από τότε που είχε έρθει όλα ήταν πιο φωτεινά, πιο ευγενή, και ενώ βύθιζε το νου σε μια αβεβαιότητα τύλιγε  τη καρδιά με μια ανείπωτη ζεστασιά. Περνούσαν γοργά οι μέρες, πέρασε ένας χρόνος και έφτασε η ύστατη στιγμή : αυτός έφυγε και αυτή γνώρισε τη θλίψη και τον πόνο, άλλα δεν θέλησε να ρωτήσει κανέναν αν θα γύριζε πίσω.

     Μια μέρα, απρόσμενα, ο φιλοξενούμενος επέστρεψε και πλησιάζοντας τα χείλη της της ψιθύρισε : «Μη φοβάσαι, αγαπημένη μου, είμαι αόρατος για τους άλλους» και τα στόματά τους ενώθηκαν με πάθος. Από εκείνη τη στιγμή βρισκόταν κοντά της: τον έβλεπε στο βάθος ενός δωματίου, στο διάδρομο, στο πλατύσκαλο, την ακολουθούσε στο δρόμο, αισθανόταν να την σφίγγει δυνατά πάνω του και αυτή παραδινόταν στο αγκάλιασμά του. Η πιο περίεργη ευτυχία την συνόδευε κάθε στιγμή: στον κήπο, δίπλα στο πιάνο, αισθανόταν τα χέρια του να την χαϊδεύουν; την νύχτα ξυπνούσε και τον έβλεπε δίπλα της να της ξεκουμπώνει αργά τα κουμπιά του νυχτικού της.

     Όλοι έλεγαν ότι το ονειροπόλο βλέμμα της και το χρώμα στα μάγουλά της μάλλον ήταν από τον πυρετό, εκείνη όμως σκεφτόταν ότι δεν υπήρχε λόγος να γνωρίζει κανείς την παραφορά με την οποία αυτά παραδίδονταν στον έρωτα.

Η μετάφραση είναι προϊόν των σεμιναρίων λογοτεχνικής μετάφρασης του ισπανικού τμήματος του ΕΚΕΜΕΛ (Δεκέμβριος, 2010). Συμμετείχαν οι σπουδάστριες Χρυσούλα Κλήμη και Ματθίλδη Σιμχά, υπό την εποπτεία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. 

To μυστικό του Juan Eduardo Zúniga ανήκει στο βιβλίο του Misterios de las noches y los días,  (2013), Galaxia Gutenberg. ISBN 9788415472834